Trektocht in Kazachstan – Onze complete 12-daagse ervaring met NOMADventure

Elian en Kelvin

In deze blog nemen we je mee op onze 12-daagse trekking door Kazachstan met NOMADventure — van Almaty tot de Singing Dunes, van Charyn Canyon tot ijskoude gletsjermeren. Er zijn van die reizen die je niet alleen landschappen laten zien, maar ook versies van jezelf waarvan je niet wist dat ze bestonden. Reizen die beginnen met te weinig slaap, te zware rugzakken en een gezonde dosis zenuwen — en eindigen met verhalen die je nog jaren gaat vertellen tijdens etentjes, feestjes en waarschijnlijk ook ongevraagd tegen collega’s. Onze reis door Kazachstan, georganiseerd door NOMADventure, was precies zo’n avontuur.

1 augustus – aankomstchaos en paardenbiefstuk

Vandaag zijn we aangekomen in Kazachstan, in Almaty. We hebben een korte nacht van vijf uurtjes gemaakt, met weinig echte slaap, dus we zijn erg blij dat we meteen naar Milou en Mart kunnen om in hun hostel nog even te dutten. Na een lekker ontbijtje lopen we naar Aq Minisuites, waar we de rest van de groep ontmoeten. Voor sommigen begint het meteen stressvol, omdat hun tassen niet zijn aangekomen… Zij gaan dus een middagje shoppen uit noodzaak.

Wij krijgen een leuke stadstour door Almaty: een vrij nieuwe stad met weinig historie en bezoeken een lokale markt waar paardenvlees dé delicatesse is. Dus ja… toch maar even proeven dan. Ook zijn we nog getuige van een bruiloft in de lokale kerk — gratis entertainment.

’s Avonds is er een briefing voor de zesdaagse hike, en daar slaan de zenuwen behoorlijk toe. We hadden er geen rekening mee gehouden dat ook het voedselpakket nog in de tas moest. Na het inpakken weegt mijn tas 16 kilo en die van Kelvin 18: De stress zit er behoorlijk in, haha. Gelukkig helpt de gids selecteren welke essentials zeker mee moeten en wat niet.

Daarna gaan we nog even ontspannend uit eten in een gezellig restaurantje met een traditioneel bandje. Een leuke gelegenheid om de groep te leren kennen. En ten slotte gaan we op tijd naar bed — althans, dat proberen we. Met laatste inpakdetails, de nodige stress en een lawaaierige airco, lukt slapen maar matig.

2 augustus — Water, wiebelbruggen en paarden

Vandaag start de hike. We staan vroeg op om nog snel een flink ontbijt naar binnen te werken. Daarna gaan we met de bus naar Batan, de startplek van de tocht. We beginnen vol energie, zingend zelfs, aan de hike. Elke 50 minuten maken we een pauze van 10 minuten. Op rustig tempo gaan we omhoog.

We lopen over een wiebelende brug over een riviertje en vervolgens erlangs tot we bij een waterval aankomen. Een mooi moment om te pauzeren en van het uitzicht te genieten. Daarna moeten we wisselen naar waterschoenen om een rivier over te steken.

Aan de overkant lunchen we en gebruiken we voor het eerst ons buitencooksetje. “Dryfood” — soms best oké, soms vooral… functioneel. Daarna lopen we verder naar onze eerste overnachtingsplek: een prachtige locatie aan de rand van het bos, met daarachter een rivier.

Samen met Milou verkennen we nog even de omgeving. Na de lunch komen we niemand meer tegen. We zitten écht in de middle of nowhere, omgeven door overal rondlopende paarden. We eten, delen verhalen aan het kampvuurtje en kruipen vroeg in de tent — morgen om 6 uur op.

3 augustus — Kou, klimmen en koude voeten

’s Ochtends om 6 uur gaat de wekker. We hebben twee uur nodig voor ontbijt en het inpakken van de tent. Gelukkig vertrekken we pas om 8 uur naar de volgende kampeerplek. De hike van vandaag is minder lang; om half één komen we al aan.

Na de lunch gaan we nog zonder bepakking hiken om extra hoogtemeters te maken voor acclimatisatie. We steken een riviertje over — voor Kelvin een behoorlijke uitdaging door de gladheid, maar hij haalt het. Tegen het einde van de middag zijn we weer terug bij onze tent.

We eten samen, wat echt gezellig is. Maar zodra de zon weg is, wordt het behoorlijk koud zonder kampvuur. Dus duiken we vroeg de tent in. Daar begint voor Elian de strijd tegen de koude voeten. Uiteindelijk ritsen we twee slaapzakken aan elkaar — teamwork makes the dream warm.

4 augustus — Hoogte, marmotten & eindeloze riviertjes

Vandaag hebben we weer twee uur nodig om alles klaar te maken. De eerste in de groep heeft een beetje last van milde hoogteziekte, maar de groep verdeelt met plezier een paar kilo bagage. Daarna beginnen we aan een flinke klim.

We worden verrast door marmotten, roofvogels en gieren die akelig laag over ons heen zweven — alsof ze even checken of we misschien al moe genoeg zijn om op te eten.

Dan begint de eindeloze tocht langs een rivier op zoek naar een goede plek om over te steken. Wat binnen 20 minuten zou moeten lukken, wordt 30, daarna 40, en uiteindelijk 60 minuten. Inmiddels is het al lang lunchtijd en zakt bij mij de moed even weg. Maar als we eindelijk een plek vinden: waterschoenen aan, pijnlijk koude voeten, maar wel supergaaf.

Met goede moed lopen we verder. Om half vier komen we aan bij de kampeerplek. Snel de tent opzetten — inclusief “selectief grasmaaien” — en dan eindelijk lunch om 17 uur, nét voordat het begint te regenen.

Nu we dit schrijven vanuit onze tent, twijfelen we of we een ice challenge in de rivier gaan doen… Spoiler: de ice challenge bewaren we voor later. Het werd uiteindelijk een klein sightseeingrondje na het regenbuitje.

5 augustus — Gletsjerduik (ja, naakt)

Vandaag moeten we vroeg op. Om half zeven vertrekken we richting een gletsjermeer aan de voet van de gletsjer. Het is een lange hike waarbij we eindeloos door hooggelegen graslanden denderen. We vermaken ons met raadsels en verhalen.

We komen bij de gletsjerrivier langs prachtige kliffen. Eén van de bergen lijkt zelfs op Rainbow Mountain.

Bovenaan de rivier zien we eindelijk de gletsjer: een prachtig meertje met ijsschotsen. Daar eten we, voor we de terugtocht maken.

Maar eerst… gaan een paar gekken naakt het gletsjermeer in. Ja hoor, wij horen daar ook bij. Het was ijskoud, maar geweldig.

We spotten ook nog een das. Daarna wandelen we dezelfde route terug naar het kamp. Eenmaal aangekomen doen we nog een powernap, eten wat en kruipen vroeg in bed. Vandaag was een absoluut hoogtepunt — letterlijk en figuurlijk. Maar de uitzichten… onbetaalbaar. Dagenlang geen mens gezien. Wat een ervaring!

6 augustus — Ice challenge & zadelpiek

Vandaag gaan we naar beneden, maar niet voordat we voor het ontbijt een ice challenge doen in het meertje. Onze Nederlandse tourguide Kjeld begeleidt ons. Elian en ik blijven meer dan zes minuten in het ijskoude water. Een leuke ervaring.

Na het ontbijt vertrekken we. De tocht is minder lang en vooral dalend. Om half twee komen we aan bij ons nieuwe “kamp”. Nou ja… eerst moesten we het struikgewas platstampen om überhaupt ruimte te maken voor onze tenten — we zijn namelijk de eerste groep van de zomer.

Er is een optionele hike naar een zadelpiek. Velen blijven lekker in het kamp om spelletjes te spelen. Wij gaan wél omhoog en hebben daar een fantastisch uitzicht. Vanaf de top kunnen we precies zien waar we de eerste dagen gelopen hebben.

Terug in het kamp eten we nog wat en gaan we slapen.

7 augustus — Slangen, afscheid & noodles

Vandaag beginnen we aan de laatste dag van de hike. Bij het opstaan merken we allemaal spierpijn en de dryfood komt ons inmiddels de neus uit. Het is ook een dubbel gevoel. We hebben ons zes dagen midden in de natuur gevoeld. Zes dagen niemand gezien, behalve een vader en zoon op een paard die waarschijnlijk op weg waren naar hun kudde. En bovenal onze op prachtige plekken begeven en overnacht. Dat was heel erg bijzonder.

Om het af te maken wordt er ’s ochtends bij het afbreken van de tenten een slang ontdekt in de tent van Milou en Mart. Later blijkt het een steppeslang te zijn. Zou hij er de hele nacht hebben gezeten? De terugtocht is nog wat meer ramanash — struinen zonder pad. Daria, onze gids, laat ons onderweg wilde bessen en aardbeien proeven.

Na een relaxte wandeling van 11 km in prachtig weer komen we aan bij de yurts: eindelijk een douche, écht eten en een bed. We zijn zó blij en trots op onze prestatie! Dat vieren we met een heerlijke lunch, diner en een kampvuur.

8 augustus — De snelle gids & de Golden Man

Na eindelijk een goede nacht in een bed (relatief dan, want heel lekker lag het nog steeds niet), worden we wakker met wat spierpijn. We krijgen een lekker ontbijt en vertrekken daarna richting de Charyn Canyon.

Onderweg stoppen we bij een museum over “The Golden Man”. Niemand weet precies wie het was, maar de opgravingen hebben een soort mythische status gekregen. Ons verhaal wordt verteld door een Chinees-Kazachstaans mevrouwtje waarvan wij denken dat ze Usain Bolt in 2008 had kunnen verslaan — zó snel ging ze door het museum. Het zou ook kunnen dat Kazachstan al heel ver is met AI en deze dame een robot was. Het was vooral komisch, al volgden we niet altijd alles.

Daarna lunchen we in een traditionele keuken met veel vlees en noodles — en véél eten. Wat bij ons een maaltijd is, is hier een voorgerecht.

Dan rijden we door naar Charyn Canyon en wandelen richting de rivier die erdoorheen stroomt. Wat een prachtige plek!

’s Avonds, als alle dagbezoekers weg zijn, krijgen we een diner van onze kok Rachid midden in de canyon. We krijgen een extra gast: Japie de bidsprinkhaan, die vooral smult van de vliegen. (Binnenkort te zien op National Geographic.)

Ik en Elian struinen nog even door de canyon om te “spoken” — of jagen. Resultaat: vleermuizen, een konijn en meerdere hagedissen. We sluiten af met een potje Weerwolven (wij liggen er als eerste uit, uiteraard).

Daarna gaan we naar bed, waarin ik, Elian en nog een paar besluiten om buiten onder een houten afdak te gaan liggen..... maar niet voordat we van onze lokale gids te horen krijgen dat er ook Black Widows zijn. Slaap lekker!

9 augustus — Klimmen, klei eten & paardenmelk

Na een heerlijke nacht onder de sterrenhemel worden we wakker in de canyon. We struinen wat rond en besluiten te kijken of we langs de wand omhoog kunnen klimmen. Na twee uur rondwandelen gaan we met de bus richting de Chinese grens. Een lange rit waarbij ik bijna de hele tijd slaap. Kelvin niet. Bij de grens lunchen we in een restaurant waar je de koks door glas aan het werk ziet.

Daarna bezoeken we een lokale markt waar ze… klei verkopen als eten. Goed voor de mineralen, zeggen ze. Dus ja, wij ook klei eten. Jammie… of nou ja, nee. Het plakt vooral heerlijk aan je tanden.

We bezoeken een oude moskee die nu een museum is, met duidelijke Chinese architectuurinvloeden. We krijgen uitleg over de nomadencultuur van Kazachstan. Erg interessant. Gisteren hebben we al paardenmelk gedronken (bah bah), en nu leren we ook nog hoe ze het maken.

Daarna gaan we verder naar ons guesthouse — met eindelijk normale bedden, Zalig. We spelen ’s avonds nog wat raadsels en gaan aan de late kant slapen.

10 augustus — Singing dunes & bil-sliden

Vandaag gaan we de woestijn in. We stappen over op drie jeeps in plaats van een bus — een stuk comfortabeler. Onze eerste stop zijn de “singing dunes”. Een grote duinvlakte van zo’n 3 km lang. Het zand stapelt zich hier op, omdat de rest van de omgeving afgesloten wordt door bergketens. We beklimmen de 150 meter hoge zandduin in de hitte, maar bovenaan hebben we prachtig uitzicht over de rivier. Maar het leukste.... we gaan op de kont glijdend naar beneden met zijn allen. Je moest nog wel behoorlijk wat afzetten om naar beneden te glijden, maar terwijl je glijdt, verplaats je het zand en maakt het een "zingend' geluid.

Hierna gaan we ergens buiten lunchen wat onze kok bereid heeft. Vervolgens gaan we richting de Aktau-bergen. Onderweg maken we nog een korte stop bij oud vulkanisch gesteente, waar je op kan klimmen en waar een konijntje zich verstopt heeft in de schaduw.

Inmiddels is het in de woestijn al 40+ graden en iedereen slaapt dan ook heerlijk in de gekoelde jeeps. Aangekomen bij de Aktau-bergen lopen we in twee uur naar boven en vervolgens aan de andere kant naar beneden. Ondanks de hitte is bovenaan behoorlijk wat warme wind, wat het wat aangenamer maakt. En het uizicht over de diepe kloven is fantastisch. Overal zie je verschillende grondlagen aan de randen. Na dit uitzonderlijk stukje natuur, gaan we door richting onze laatste bestemming van vandaag en tevens laatste tent slaapplek: De Willow tree. Deze boom is 700+ jaar oud en samen met wat andere bomen geeft deze flink wat schaduw. Iets verderop zit een natuurlijke hottub, waarvan het water 25°C warm is. Hier spoelen we al het zand en stof van de dag af, lekker. Daarna eten en drinken we wat en sluiten we de avond af aan een kampvuur met nog meer potjes Weerwolven.

11 augustus — Paardrijden & gaybar

Vandaag is de laatste dag dat we wakker worden in de tent. Na snel inpakken en ontbijten begint de lange rit terug naar Almaty. Wij zitten naast Magzhan, onze lokale gids, die veel vertelt over zijn leven en lokale feesten — superinteressant en een fijne afleiding. Dat maakt deze lange rit een stuk leuker.

Onderweg lunchen we in het ‘Las Vegas’ van Kazachstan. Overal zijn casino's. Daarna gaan we paardrijden — voor Kelvin de eerste keer. Zijn paard zit even aan de lijn, maar al snel blijkt dat deze dieren zó getraind zijn dat iedereen het kan. Kelvin gaat dus al snel los. Ook de omgeving waar we met de paarden lopen is weer mooi.

Hierna is het tijd voor ons afsluitende diner en wie daar zin in heeft, gaat nog stappen in… een gaybar. Dit is hilarisch en we genieten van een dragqueen show. Een gezellige avond ter afsluiting.

12 augustus — Laatste ontbijt

Vandaag genieten we van ons laatste gezamenlijke ontbijt. Danielle moest al vroeg naar het vliegveld — de reality check dat deze reis echt op z’n einde loopt. We nemen afscheid van de groep die zes dagen lang onze mini-familie in de bergen is geweest.

En eerlijk? Deze hele ervaring — elke stap, elke glimlach, elke bevroren teen en elk kampvuurlied — was onvergetelijk!

Waarom NOMADventure dit avontuur magisch maakte

Terugkijkend voelt het alsof we twee weken in een andere wereld leefden. Een wereld van eindeloze valleien, wiebelbruggen, zingende duinen, gletsjers, yurts, kampvuren, mysterieuze dierenogen in het donker en een verrassende hoeveelheid noodles. Een wereld die we deelden met een nieuwe groep vrienden.

Maar boven alles: een wereld waarin je je klein voelt in de beste zin van het woord. Waar de natuur je leert vertragen. Waar je je eigen grenzen ontmoet — en dan vrolijk besluit om er toch overheen te gaan.

Voor iedereen die op zoek is naar een avontuur dat je leven net een beetje opschudt: Ga mee met NOMADventure. Ze bezorgen je niet alleen een reis, maar een herinnering die in je rugzak, je hart én waarschijnlijk ook je spieren blijft zitten.

Tot het volgende avontuur. 🌄✨

Ontdek Kazachstan